donderdag 9 november 2017

De panarie.

Het hield ons al een tijdje in de ban.
Het verhaal van de vis van Oona.
Ze had twee vissen zien liggen op het fietspad en er zaten er ook nog 2 in een zakje.
We vroegen aan haar mama of ze ons een foto kon bezorgen.
Daarop zagen we al wel dat het geen goudvis was.
We gingen op zoek in het documentatiecentrum maar vonden ook daar geen antwoord.
Daarom trokken we vandaag naar het viskraam.

Al waren we bijna niet vertrokken.
Want kiezen met wie je dan wandelt, blijkt nog niet zo eenvoudig.
Tot Ot het heel knap oplost door zelfs de hand van haar mansje los te laten om samen met Lou te wandelen.
We bespreken het nadien in de kring.
" Maar ik wou eigenlijk met Oona wandelen. "
" Dat ging toch niet meer want Oona was al bij Tine. "
" Ja, en ik wou graag met Annelore. "
" Maar dat maakt toch niet uit, het was toch maar een stukje? "
" Je kan niet altijd met je beste vriend he? "
We besluiten dat het normaal is dat je met sommige kleuters dikke vrienden bent en met anderen minder. Dat dat ook mag en normaal is. Maar dat als we met de hele groep iets doen, we dat ook echt samen doen en het dan geen rol speelt met wie je wandelt of bij wie je in de auto zit.
Afwachten wat dat volgende keer brengt...

Goed. Op weg naar het viskraam dus.
We zien verschillende soorten vis liggen maar volgens de eigenaars van het kraam is de vis van Oona een panharing. En die hebben ze ook bij.
Ik besluit er 3 mee te nemen naar de klas om eens te proeven.
Twee worden reeds gekuist, eentje nemen we in zijn geheel mee.

 
 




Terug in de klas bekijken we hem beter.
We zien de rugvin en de staartvin, de kieuw aan de zijkant, de schubben en het oog.
Ik open de bek en zo zien we de tong en kleine tandjes.
En welke vis was het ook alweer?
" De panarie ! "
" Bijna. De panharing. "
Als ik hem doorsnijd, komt er vanalles tevoorschijn.
Waarvan ikzelf geen idee heb wat het is.



De kleuters duiken spontaan in de boeken om op zoek te gaan.
We lezen over de zwemblaas.
We vinden een prent op de computer.
Het grote roze stuk in het midden is zo'n zwemblaas.
Die kan de vis gebruiken om te stijgen of te zakken in het water.
Oona en Ot trekken samen met mansje nog naar de keuken om de vis te bakken.
En wie wil mag proeven.
Vooral Lou blijkt het heel lekker te vinden. Hij proeft wel 8 stukjes.



Ja, iets vinden op het fietspad kan zo zijn gevolgen hebben :).

Geen opmerkingen:

Een reactie posten