zondag 16 april 2017

Het einde in zicht.

Aangezien ze ons zovele jaren plezier heeft geschonken, verdient de 'oude' klas hier toch ook haar plekje. Ik ben alvast nog eens een kijkje gaan nemen vandaag vooraleer ze echt verdwijnt.
't Doet wat vies toch...







Ode aan de banaantjesklas.
 

Afscheid nemen van de klas…
Mijn eerste stappen alsof het gisteren was.
Slechts wat stenen en cement
maar er toch zoveel plezier gekend.
Honderden kleuters die er groeiden
en tot mooie mensen open bloeiden,
samen bouwen in het lokaal,
luisteren naar een spannend verhaal,
smullen van de koeken,
kleine en grote raadsels onderzoeken,
pijntjes hier en daar,
veel leren van elkaar,
jezelf mogen zijn,
eigenheid van groot en klein,
knappe prestaties neergezet,
even rust op mijn ‘privĂ©-toilet’,
de grote zandbak voor de deur,
geel onze lievelingskleur,
ook eens blijven logeren,
vele indrukken te verteren,
zoveel ruimte voor ons alleen,
soms een traantje dat weer verdween,
boeiende gesprekken met elkaar,
nieuwe kleuters doorheen het jaar,
elke dag opnieuw genieten,
even van een spin verschieten,
terugblikken hoe onze dag was
en nu afscheid nemen van de klas…
Er is geen ontkomen meer aan,
ze zal tegen de vlakte gaan.
Slechts wat stenen en cement…
dankbaar dat ik haar heb gekend!

 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten